Tijdens de schoolraad besprak ik gisteren samen met andere ouders, leerlingen, buurtvertegenwoordigers en leerkrachten het gewenste profiel voor de nieuwe schooldirecteur. Een boeiende oefening. Wat wordt van het leiderschap van een directeur van meer dan 1400 lagere & middelbare schoolkinderen, bijna 200 personeelsleden en andere zeer betrokken stakeholders verwacht?

Het gewone lijstje kwam aan bod: ervaring, people management, visie, open geest, aandacht voor vernieuwing e.d.m. De leerlingen deden een originele inbreng: “eigenlijk zouden leerlingen niet mogen merken dat er een nieuwe directeur is.” Niet slecht gezien: leiderschap is collectief, zit in het systeem en zou niet van 1 persoon mogen afhangen. Of zoals een ouder het uitdrukte: “De identiteit van de directeur is ondergeschikt aan die van de school.” Juist, leiderschap is dienstbaar aan het geheel.

De directeur zelf rondde het gesprek af. Ten eerste relativeerde hij zijn eigen functie. “Het is geen onmogelijke job. We moeten het allemaal niet opblazen. Ik wist zelf heel veel niet toen ik begon en ik denk dat het belangrijk is dat ook toe te geven, niet alles te willen kunnen en bereid zijn te leren.”

Ten tweede hield hij een pleidooi voor voeling met de basis en de essentie: ”De verleiding is groot om je terug te trekken, om op het directieteam te leunen en om enkel met zogezegd belangrijke thema’s bezig te zijn. Dat is een reëel risico. Want volgens mij krijg je iets heel vies als je geen voeling meer hebt met de leerlingen en de leerkrachten. Ik doe dat onder andere door zelf les te blijven geven. Ik geef zelf nog een uurtje per week. Niet gemakkelijk, maar ik maak er tijd voor.”
“Juist. Het is belangrijk om af toe op de speelplaats te komen,” vulde een leerling aan.
“En in de leraarskamer,” sloot een leerkracht af.

Ik dacht aan het leiderschap in doorsnee grote bedrijven, hoe veel managers die opklimmen vervreemden.

Any comment?

Share on: