Misschien een van de meest scherpe vragen die besproken is tijdens de L4MM Unconference vandaag: “Hoe verbind je middle managers zonder tijd.” We zijn ons allemaal bewust van de noodzaak van verbinding en vertrouwensvolle relaties in leiderschap en tezelfdertijd ervaren we dag na dag de bijna onmogelijkheid ervan. Een andere deelnemer drukte het uit als “hoe verbind je einzelgangers?” Je vliegt er uit in een organisatie als je niet zelf performant bent, maar hoe laat je die samenwerken? Hoe krijg je een ploeg met 11 spitsen?

In een Unconference bepalen de deelnemers de agenda en bespreken ze in subgroepjes de thema’s die op dat moment energie geven. Een tweede verhaallijn die zich ontwikkelde was work-life balance. “Wat doe ik met medewerkers die een stilaan overbodige specialisatie ontwikkeld hebben en hun pensioenleeftijd zien opgetrokken worden?” “Hoe maak ik welzijn, burn-out en dergelijke bespreekbaar?” Zeker in turbulente omgevingen of top down opgelegde reorganisaties is dit een prangende vraag. En there’s no easy way out: welzijn is niet langer het thema van HR of preventie, maar van managers én medewerkers én specialisten. Maar hoe meet je het (belang ervan) en hoe sla je de handen hierrond in elkaar?

In lijn met doelstellingen om met de masterclass Leadership for Middle Management authentiek en gedeeld leiderschap te versterken, werden de gesprekken ook persoonlijk. “Hoe ga ik zelf om met mijn work-life balance? Welk rolmodel ben ik? Hoe trek ik grenzen en hoe weet ik dat ik te ver aan het gaan ben?” Daaraan gekoppeld werd er ook over eigen loopbaankeuzes gepraat. “Hoe maak ik de juiste keuze? Of misschien moet ik een tweede domein van voldoening ontwikkelen om minder afhankelijk te worden van die ene job?”

De rode draad door de verhalen van het dertigtal middle managers was organisatieverandering. Organisaties zijn niet meer wat ze geweest zijn. Hiërarchische leiding verbrokkelt. De orde is zoek. En dat stelt hen voor multiple uitdagingen. Ze definiëren hun eigen project zonder voeling te verliezen met de strategische intentie van de organisatie. Ze staan garant voor de “keep it running” van de activiteiten. Ze mobiliseren daarenboven mensen en teams tot meer zelfsturing en zelfredzaamhaad. En voor zichzelf leren ze leven met onzekerheid en in netwerken. Of met andere worden: de kameel is meer dan volgeladen. En dus is misschien de meest prangende vraag wel: hoe laad ik mijn kameel af om verder te kunnen en de karavaan niet te vertragen?

Any comment?

PS: deze bloppost vat de agenda samen  die aan het begin van de dag opgemaakt werd. De thema’s werden verder besproken in subgroepen op een zelf-organiserende en licht gecoördineerde manier. Het creëren van dergelijke contexten voor diepgaand “leren van elkaar” is wellicht een deel van het antwoord op bovenstaande uitdagingen.

Share on: