In eerdere blogs beschreef ik de start van een nieuw leiderschapsprogramma voor middle managers en een eerste reflectiemoment over de effectiviteit ervan. Tijdens de tweede van vier modules kregen de deelnemers de opdracht om een experiment aan te gaan en daarvan verslag uit te brengen. Vrijdag laatstleden gaven ze elkaar feedback over hun ervaringsverslag van hun experiment tijdens telefonische intervisie.

Heel wat experimenten hadden met “loslaten” te maken. Middle managers worden bedolven onder de verwachtingspatronen en ze proberen daar zo goed mogelijk aan te beantwoorden. Middle leaders beseffen de risico’s van die mindset en leren anders omgaan met hun verantwoordelijkheden. Ze negotiëren pro-actief hun agenda met hun “bazen” en geven meer ruimte aan hun medewerkers om beslissingen en verantwoordelijkheid te nemen.

Een tweede recurrent thema was het loskomen van het rationeel-analytische paradigma. Zeker in grote ondernemingen is “ratio” koning en is de druk om elke actie rationeel te verantwoorden en te beargumenteren groot. Dat maakt het moeilijk voor de resultaatgerichte middle manager om emotioneel stil te staan bij zichzelf en zijn/haar mensen. Een deelnemer formuleerde het zo: “ik vrees dat het zeer kunstmatig is”. De erkenning van het belang van emotionele aandacht was algemeen.

In de vorige module leerden de deelnemers KLAP-pen: Kijken, Luisteren, Accepteren en Positief aanvullen. Appreciatief communiceren kwam in heel wat experimenten van de middle managers terug als de weg vooruit naar middle leadership. “Klappen” heeft zowel de emotionele verbinding als het loslaten in zich.

Any comment?

Share on: