is een van de verzuchtingen van leidinggevenden als we met hen in gesprek gaan over empowerment, gedeeld leiderschap, meer zelfsturende teams. Soms is het meer dan een verzuchting. Eerder een diep gewortelde frustratie tot zelfs cynisme. Ze hebben hun medewerkers opgeroepen om meer initiatief te nemen, het in ontwikkelingsdoelstellingen vastgelegd en hen zelfs naar cursussen assertiviteit of stressbestendigheid gestuurd. En dan nog…

Een minderheid van de leidinggevenden die in onze workshops terechtkomen begrijpt de hele discussie niet. Uiteraard is het opnemen van verantwoordelijkheid geen evidentie. “Hoe reageren we zelf als onze manager klaagt over ons gebrek aan visie, impact of leiderschap?” En uiteraard zijn er grenzen aan inzet. “Dat neemt niet weg dat veel obstakels kunnen weggenomen worden en dat  we als leidinggevende gaandeweg een positieve en zeer motiverende dynamiek kunnen installeren van “wie wil kan steeds meer verantwoordelijkheid opnemen”.

Uit de case study van het Wit-Gele Kruis in het recentste HR Magazine artikel komt de dialectiek van meer zelfsturing mooi naar voren. De verpleegkundigen die sinds kort zelf in teamverband moeten plannen en organiseren geven aan dat het geen evidentie is. Meer verantwoordelijkheid is meer stress: “het slorpt ongelooflijk veel energie op.” Tezelfdertijd zien ze de voordelen: meer klantentevredenheid en meer voldoening.

De weg naar meer zelfsturing bij medewerkers en teams is evident: voldoende middelen hebben om de extra verantwoordelijkheid op te nemen. Zelfsturend werken is geen besparing. Je hebt minder leidinggeven nodig, maar wel meer team resources, en o.a. ontwikkelingsondersteuning. De winst is betere dienstverlening en meer gemotiveerde medewerkers.

Any comment?

Share on: