Pagina 5 vandaag in De Tijd. Een hele pagina over hoe headhunter Russell Reynolds een CEO mag zoeken voor Belgacom. Pofielbeschrijving incluis. Er net naast, in een klein kolommetje het nieuws dat de Kamer tussen 2011 en 2014 4,6 miljoen EURO bespaard heeft, hetzij 3,53 % in alle stilte en vrijwillig. Het contrast kan niet groter zijn. Aan ene kant het breed uitgesmeerde heroïsche denken over leiderschap en aan de andere kant het collectieve, anonieme en daardoor niet mediatieke collectieve leiderschap.

Wie leest dat nog? Al dat geopiniëer over de huidige koningen van organisaties en gespeculeer over de nieuwe. Vorige week in Knack van hetzelfde laken een broek: het rapport van de CEO. Onze boodschap  als academische leiderschapsexperten kwam terecht tussen deze van executive searchers die van schapen met 6 poten hun business maken. Natuurlijk beklemtonen ze het belang van die ene leider aan de top. En zo blijft het maar duren: allemaal op zoek naar goede papa’s en steeds meer ook mama’s aan de top van onze organisaties.

Deze middag in Joos werd het boek “Ver van de boom, als je kind anders’ van Andrew Solomon aan bod. Hij had het over verticale en horizontale identiteit. Verticaal is je thuis voelen in je stamboom, in het DNA van je afkomst. Horizontaal is je thuisvoelen bij soort- en lotgenoten. De horizontale identiteit ontwikkelen is veel moeizamer, eenzamer, alhoewel sociale media vandaag toelaten om snel communities op te sporen waarbij je je kan aansluiten.

Zou het niet kunnen dat in organisaties ook verticale en horizontale identiteiten bestaan? En dat door de toegenomen diversiteit, spanning & dilemma’s die ene stabiele verticale identiteit minder goed functioneert? En dat we dus als organisatie beter om moeten kunnen met diversiteit en verschillende identiteiten? En dat al die aandacht voor die ene CEO dan ook weinig relevant is?

Zeg nu zelf, voor welke organisatie zou je liever werken: een met een charismatische held aan de top die iedereen kent, waar iedereen naar opkijkt en die daardoor ook zorgt voor sociale druk, groepsdenken, afhankelijkheid? Of een met een anonieme CEO, die zich vervangbaar vindt, die aanvult, nieuwsgierig is, versterkt. Een CEO die zo nederig is dat hij geen aandacht nodig heeft.

Het is een grote en maatschappelijke uitdaging. Op de frontpagina vandaag in De Morgen: “Bijna de helft van de Vlamingen wil geen personen van vreemde afkomst in hun eigen buurt.” Shocking. Arm Arm Vlaanderen. We hebben alle diversiteit nodig die er is. In elk team, in elke organisatie, in elke straat. En dat zal niet lukken met dat enge beeld van “alleen” leiderschap dat nog zo hard lijkt te leven.

Any comment?

 

Share on: